GÜLÜNÜ BULAN ADAM ADLI ROMANIMIZ HAZIR, DORLİON YAYINEVİNDEN BASKIYA GİRECEK. ŞİMDİYE KADAR YAYIMLATTIRMAMIZIN NEDENİ KORONA NEDENİYLE KİTAP FUARLARININ ASKIYA ALINMASI. AŞAĞIDA ESERİN SON KISMINDAN BİR BÖLÜMÜ SİZLERİN BEĞENİSİNE SUNDUM, KEYİFLİ OKUMALAR.
Bu bir haftalık süre içerisinde finallerine girecekti. Sıkı bir ders çalışma maratonu onu bekliyordu. Ailesi ile neşe içinde otururken kapı zili çaldı. Annesi yerinden katlı kapıya doğru yürüdü. Babası, “kim ola ki?” Diye sordu. Ahmet, “bilmem” dedi.

Annesi kapıdan içeriye doğru sesleniyordu. “Oğluuum! Kapıya bakar mısın?” Ahmet yerinden kalktı. “Allah Allah! Hayırdır inşallah!” Diyerek odadan çıktı. Annesinin yanına geldiğinde hiç beklemediği Esin’le karşılaştı.

Ahmet:

– Esin? Bu ne güzel bir sürpriz?

Esin:

– Baktım aramıyorsun, ben geleyim dedim!

Ahmet:

– Anne! İçeri alsana kızı! Ne bakıp duruyorsun?

Annesi:

– Allah Allah! Senin misafirin oğlum! Sen niye çağırmıyorsun? Deli oğlan! Gel kızım, gel!

Hep birlikte gülüşerek içeri girdiler. Babası içeriden bağırıyordu. “Hanım gelen kimmiş?”
Annesi güldü. “Gelinin gelinin!” Ahmet, Esin birbirine bakıştı. Sonra da gülüştü. Babası
tekrar, “Hakkının eşi mi?” Diye bağırdı. Cevap vermediler.

Annesini takip ederek odaya girdiler. Babası hiç tanımadığı genç kızı görünce şaşırdı. “Hayırdır?” Diyebildi. Hanımı, “Hayır, hayır! Yabancı değil! Bizim oğlanın okul arkadaşı”
Dedi gülümseyerek!

Esin diğerleriyle beraber oturdu. Her biri “hoş geldin” dedi. Esin’in gözü babasının elindeki kitaba takıldı. “Babacığım! Elinizdeki kitaba bakabilir miyim?” Diye sordu. Ahmet bir tuhaf oldu. Kendi babasına “babacığım” demişti. Annesiyle göz göze geldi. Annesi gülüyordu.

Babası:

– Al kızım! Senin arkadaşın yazmış!

Esin:

– Biliyorum babacığım! Bunu merak ettiğim için geldim zaten!

Ahmet tekrar annesine baktı. Karşılıklı gülümsediler. Esin yine “babacığım” demişti. Daha şimdiden gelin-kayınpeder gibi olmuşlardı. İçindeki kıpır kıpır sevinci, kendine bile ifade edemiyordu.

Babası:

– Oğlum! Siz içeri geçin isteniz! Hanım sende bir kayıntı hazırla ya da çay yap işte ne bileyim?

Anası:

– Yapmaz mıyım hiç yavrularıma!

Esin ve Ahmet içeri geçerken, annesi ve babası arkalarından mutlu bir şekilde bakıyorlardı. Esin kitabın ismini merak etmişti. “Sahi! Kitabın ismi neydi?” Ahmet gülümsedi. “Gülünü bulan adam…” Esin tekrar sordu: “Pekii, gülünü buldun mu?”

Ahmet gülümseyerek Esin’in gözlerinin içine baktı:

-Buldum Esin, buldum…

SON

Lütfi ŞAHİN
2 Ağustos 2019-KONYA