RAMAZAN BAYRAMINDAN SONRA GECE KİTAPLARINDAN ÇIKACAK OLAN ESERİMİZ GÜLÜNÜ BULAN ADAM ADLI ROMANIMIZIN İLK BÖLÜMÜNDEN ALINTIDIR, DAHA FAZLASINI MERAK EDENLERE ESERİMİZİ OKUMALARINI ÖNERİRİZ...
1. BÖLÜM
Konya…
Akşamın alaca karanlığı çökmek üzereydi. Caddelerde seyrelmiş insanlar, şiddetli yağan yağmurun etkisiyle ara sokaklar da koşuşturuyorlardı. Yağmurdan fark edilmese de orta şiddette esen rüzgâr, ağaç dallarını gözle görülür şekilde sallıyordu.
Neredeyse akşam oldu olacak… Yazın sıcağı etkisini kaybetmiş, Konya’nın meşhur akşam ayazı kendini göstermeye başlamıştı. Mahallenin ıssız sokağında camiye gitmeye çalışan birkaç ihtiyarın, yağmurdan sakınarak yürümeleri dikkat çekiyorken, ezanlar okundu.
İki katlı ahşap evlerin arasından yükselen dört katlı betonarme binanın kapısından hızlı bir çıkış yapan esmer ve zayıf yapılı delikanlı başını montuna gömercesine yürürken, yer yer biriken yağmur gölcüklerine basmamaya çalışıyordu.
Bitişiğindeki ahşap evin önünden geçerken, elinde ekmek poşetiyle bakkaldan gelen komşu kadınla karşılaştı. Yine yağmurun ıslak darbelerinin ıslattığı yüzünü kaldırmadan, “iyi akşamlar Elif Teyze!” Dedi. Elif Teyzenin hem kendisini hem de annesini çok sevdiğini bilirdi.
Elif teyze:
– Ahmet oğlum, üniversite sınavını kazandın mı? Diyerek önünü kesiverdi. Ahmet ise gayriihtiyarî durmak zorunda kaldı.
Ahmet:
– Evet Elif teyze, kazandım!
Elif Teyze:
– Hangi bölümü kazandın oğlum?
Ahmet:
– Biyoloji bölümünü… Kusura bakma! Biraz acelem var da…
Elif Teyze daha da meraklandı!
– Bu yağmurda nereye gidersin? Bir yere mi yetişeceksin oğlum? Soluk soluğa kalmışsın…
Ahmet:
– Elif teyzeciğim, akşam ezanı okunuyor ya, camiye yetişmem lazım.
Elif Teyze:
– Haa! Öyle desene oğlum! Allah kabul etsin! Gençlerin duası makbuldür. Bize de dua et!
** *